1. HUIDhonger (15 juni 2018 - NOTES FROM #4)
#1
Met mijn hoofd in een visbokaal hap ik naar adem, ik voel me even één met de vissen. Maar krijg dan weer zin in sushi.
#2
Je zegt minder dan de lengte van je tong,
zwijgt synchroon met je wijsheid,
praten is tegenwoordig een chronische ziekte.
#3
Je bent te bitter om in te slikken, te zoet om uit te spuwen,
het is niet dat ik je niet lust,
het is dat ik geen andere dingen meer proef.
#4
Druipende theezakjes op m’n dichtgeknepen oogleden
besproeien mij met poëzie
die ik nooit in mezelf heb gevonden,
maar laat me niet wegtrekken en
moest het er toch van komen
trek het je niet aan.
Recensie recept vorige eigenaar:
Met opengescheurde vingers beet ik in haar lijfjes
en danste in lijntjes paarse vegen op haar gezicht.
Ik stilde de huidhonger boven plooi en porie,
raakte haar aan zonder haar te raken,
en ving haar toen ze viel
maar nooit als ze niet viel.
Ze was al gebroken voor ze brak.
Niet aan te raden
Twee sterren waard
Recept:
1. Leg theezakjes op haar leeglopende lijf
2.Trek mee met hen in maar laat haar niet weglekken
(en moest het er toch van komen
trek het u niet aan
zolang er genoeg kruimels zijn
kunt u de vorige stappen herhalen)
3. Maak kruimels van haar
4. Laat haar weken in de poëzie
die ze nooit in zichzelf heeft gevonden
5. Proef de smaak
van klein geluk tussen uw lippen
(geduld is een goed rijpingsproces)
Belangrijk:
Lek haar uit op het tafelkleed
en plaats haar in de vaas
tussen de Vergeet-mij-nietjes
Optioneel:
duw de vaas om
#5
Zie ze rennen met huizen op hun schouders,
homerun zonder bestemming.
Tuinen achter gelaten,
want de bomen zijn ziek en kennen hun waarde niet meer.
De wijkbewoners grijpen in, meer
de vruchten dan te hulp.
de huidzakken met eigen wortels rond de nek gedraaid.
#6
Rasp m’n huid voor een chique diner
Spaghetti voor twee
Ik ben niet echt -
Vervangbaar
Jij bent vegetarisch
Verwijder de kaas uit m’n haren
blaas in m’n gezicht
In mijn hoofd zijn je lippen klein en je woorden gedempt
Dans tussen m’n benen en schop met je voet
Tot we allebei onze zin krijgen
In ’t donker zie je me toch niet
Wie durft nu nog zeggen dat kaas wit is?
#7
#8
Laat je tranen eerlijk vallen liefste
zoals kaarsen dat doen in een kerk
ik zal ze opvangen met de mijne
omdat liefde een samenspel is
laat ons een kussen vormen
niet enkel het matras
zoals koppige pluisjes
steeds naar elkaar toe sluipen
tot we elkaar lieflijk verstikken
laat me ontwaken met oordopjes in
een kamer die
witter dan onbegrensdheid is
en vrij me zachtjes vrij
van mijn kinderlijke onwetendheid
dat je me verlaten zal
peuter voorzichtig mijn liefde los van achter verstopte poriën, een
aanraking
luid genoeg dat zelfs de overburen naar binnen gluren
zoals oude mensen dat doen
een aanraking zachter
dan de gedempte lichten in de kamer
zoals enkel jij kan doen
naakt in jouw ogen
ontmaagd door het leven
is een jaloerse minnaar die
liefde kan verdringen
en zo verdrinken wij
zoals een vooruitzicht
dat zwarter is dan onherkenbare verbrande smaken
te bitter om in te slikken
te zoet om uit te spuwen
met een een slok water uit
het glas dat jij halfvol en
ik halfleeg noem
als onze liefde een samenspel is
dan is dit het geboortefeest van een begrafenis
Met mijn hoofd in een visbokaal hap ik naar adem, ik voel me even één met de vissen. Maar krijg dan weer zin in sushi.
#2
Je zegt minder dan de lengte van je tong,
zwijgt synchroon met je wijsheid,
praten is tegenwoordig een chronische ziekte.
#3
Je bent te bitter om in te slikken, te zoet om uit te spuwen,
het is niet dat ik je niet lust,
het is dat ik geen andere dingen meer proef.
#4
Druipende theezakjes op m’n dichtgeknepen oogleden
besproeien mij met poëzie
die ik nooit in mezelf heb gevonden,
maar laat me niet wegtrekken en
moest het er toch van komen
trek het je niet aan.
Recensie recept vorige eigenaar:
Met opengescheurde vingers beet ik in haar lijfjes
en danste in lijntjes paarse vegen op haar gezicht.
Ik stilde de huidhonger boven plooi en porie,
raakte haar aan zonder haar te raken,
en ving haar toen ze viel
maar nooit als ze niet viel.
Ze was al gebroken voor ze brak.
Niet aan te raden
Twee sterren waard
Recept:
1. Leg theezakjes op haar leeglopende lijf
2.Trek mee met hen in maar laat haar niet weglekken
(en moest het er toch van komen
trek het u niet aan
zolang er genoeg kruimels zijn
kunt u de vorige stappen herhalen)
3. Maak kruimels van haar
4. Laat haar weken in de poëzie
die ze nooit in zichzelf heeft gevonden
5. Proef de smaak
van klein geluk tussen uw lippen
(geduld is een goed rijpingsproces)
Belangrijk:
Lek haar uit op het tafelkleed
en plaats haar in de vaas
tussen de Vergeet-mij-nietjes
Optioneel:
duw de vaas om
#5
Zie ze rennen met huizen op hun schouders,
homerun zonder bestemming.
Tuinen achter gelaten,
want de bomen zijn ziek en kennen hun waarde niet meer.
De wijkbewoners grijpen in, meer
de vruchten dan te hulp.
de huidzakken met eigen wortels rond de nek gedraaid.
#6
Rasp m’n huid voor een chique diner
Spaghetti voor twee
Ik ben niet echt -
Vervangbaar
Jij bent vegetarisch
Verwijder de kaas uit m’n haren
blaas in m’n gezicht
In mijn hoofd zijn je lippen klein en je woorden gedempt
Dans tussen m’n benen en schop met je voet
Tot we allebei onze zin krijgen
In ’t donker zie je me toch niet
Wie durft nu nog zeggen dat kaas wit is?
#7
- Langzaam groeit in haar
- Het is geen kunst
- Het is een verlangen
- Dat kunst met zich meedraagt
- Maar nog niet
- Geduld is iets gulzigs
- Het verlangen kreunt verward
- Een blind leven
- Van zwaar geduld
#8
Laat je tranen eerlijk vallen liefste
zoals kaarsen dat doen in een kerk
ik zal ze opvangen met de mijne
omdat liefde een samenspel is
laat ons een kussen vormen
niet enkel het matras
zoals koppige pluisjes
steeds naar elkaar toe sluipen
tot we elkaar lieflijk verstikken
laat me ontwaken met oordopjes in
een kamer die
witter dan onbegrensdheid is
en vrij me zachtjes vrij
van mijn kinderlijke onwetendheid
dat je me verlaten zal
peuter voorzichtig mijn liefde los van achter verstopte poriën, een
aanraking
luid genoeg dat zelfs de overburen naar binnen gluren
zoals oude mensen dat doen
een aanraking zachter
dan de gedempte lichten in de kamer
zoals enkel jij kan doen
naakt in jouw ogen
ontmaagd door het leven
is een jaloerse minnaar die
liefde kan verdringen
en zo verdrinken wij
zoals een vooruitzicht
dat zwarter is dan onherkenbare verbrande smaken
te bitter om in te slikken
te zoet om uit te spuwen
met een een slok water uit
het glas dat jij halfvol en
ik halfleeg noem
als onze liefde een samenspel is
dan is dit het geboortefeest van een begrafenis
